نشست ادبي

تولد

فرزاانه ابراهيمي — Wed, 07 May 2008 11:54:00 GMT

تولدم را

بين چهار ديواري

شمعهاي مرده

جشن ميگيرم

و مي انديشم

سال آينده

جنازه ي مريم باكره اي را

به دوش مي كشند

كه هيچ شباهتي به من ندارد!

تورا

بين شمهاي مرده

به ياد خواهم آورد

تا روشن شود

تمامي كيكهايي كه

خاموشي را

ميهمان تولدم كرده اند

وبا نفسهاي تو

فوت ميكنم شمها را

تا مسيح در من

به آسمان برسد

شايد ديگر هيچ تولدي

با شمعهاي مرده

همخوابه نشود!

شعري از خودم

فرزاانه ابراهيمي — Sun, 20 Apr 2008 09:26:00 GMT

خداي گندم زار

ابري شوم

بر سرم سايه دوانيده

وخدايي كه لاي اين گندم زار بود

گم شده

قيل و قال كلاغهاي سياه پوش

نبودنت را جار

و صدام را تكه تكه

در پستوي خانه شان

پنهان مي كنند

تو نيستي

زمين نيست

هوانيست

خدا نيست

و گندم زار بدون خدا

خاكستر نشين روياي سبز خويش!

هفت سين

فرزاانه ابراهيمي — Wed, 26 Mar 2008 10:26:00 GMT

سال نو مبارك

تاريخ نشست:1/1/1387

اعضا ء:آقاي نظام الدين مقدسي،آقاي مهرزاد مقدس،آقاي دلاور ايزدي،خانم فرزانه ابراهيمي،خانم فائزه خادم،خانم فاطمه مصدق،خانم سميه قادر پور،خانم فريبا شهرياري

شعرهاي خوانده شده:

فريباشهرياري:

به سر شب آويخته ام

هواشناس.....

شرق شرق دور خانه تان

كمي مه ميبارد

اين روزهازنگ ميزنم

به هيبت يك آدم آهني

سياوش به خودت افتخار كن

فرزند بزرگ شاهنامه ي من

پدرت خيال روزهايي كه كمي مه ميبارد

آدم آهني شده ام برايت

چاي ميريزم

راه ميروم برايت

ميميرم برايت

لولاي لبهام زنگ زده

مثل هميشه نمي توانم برايت....

دوستت دارم

سياوش باخودت چتر بردار

هواي شاهنامه اين روزها مه ميبارد

زنگ ميزنم

الو الو

سياوش.....

........................................................................

سميه قادر پور:

مرد من،با اينه هاي شكسته

از لجنهاي لجنزار

با طناب فرسوده ي افكارش

به روي صخره هاي نشسته در تخيل خيس دريا

تور ميبافد

براي باله هاي هوييت احساسم

مردمن،تفنگ تعصب در دست

پاسباني ميكنداز

دايره ي سرخ اختيارات

مردمن،بالا رفته از درخت سيب

سنگ ميزند به شيطان وسوسه ي حوا

وكپك زده در غرور مردانگي اش

فرشته مي خواهد از غرايز حيواني من

به تاوان تاولي طويل

ورم كرده در

انتهاي هوسي خاكستري

ومن گريخته از تورهاي بندگي

با طعمه هاي اوراق بهادار

كماني مي كشم

طولاني تر از شعاع تصاحب

و فاصله ميگيرم از بهشت

بدون سيب

بدون آدم

بدون پرگار

شعري از خودم

فرزاانه ابراهيمي — Sun, 02 Mar 2008 17:08:00 GMT

تنها اميد

نه كوچه ها

نه كوچ پرنده ها

ونه درختي كه سايه اش

خيالم در آن بياسايد

نه حتي

مادري كه صبورانه اندوهم را

قورت دهد

من، تو را

وذرات ابديت نگاهت را

در پس تكرار نامتناهي ايمان كاغذهاي سوخته ات

ولبهايي كه از بي بوسگي

ترك برداشته اند

شكار خواهم كرد

و پيوندت ميزنم به درختي كه

شاخه اش تا ته خيال شرجي ام

سايه دوانيده!

حالا با خيالي يگانه

از رودهاي آرام زمين

قورتت مي دهم

اين تنها اميدي است

كه الافي مرا

بين اين همه واژ ه ي سرخورده

معني ميكند!

چند شعر از نشست اين هفته

فرزاانه ابراهيمي — Sun, 24 Feb 2008 11:04:00 GMT

فرزانه جمالي:

آسمان آبي و دريا ساكت

وكسي ايستاده در كنار ساحل

كه در عمق نگاهش

انگار هزار حرف نهفته دارد درون قايق

قايق روان بر روي موجي آرام

خود ره به سوي ساحل هستي نمايان

او تلخ وشيرينهاي خود را درون قايق گذاشته

اين قايق سكسته كه كوله بار خود را به سوي ساحل

هستي كشانده

و اين بار

آرام نخواهد گرفت

قايق به روي موجها

پائين و بالا ميرود

از حادثه مي گريزد

انگار در پهناي وسعت دريا

قايق به روي آب سرگردان

از دستهاي وهوي طوفان

.................................................................................................................................................

كمال الدين قلي پور:

(نبرد)

هاي آدمهاي مانده در ماترياليسم مفرط

مانده در تفكر تزلزل تدين

كوه هاي شرق آبستن طلوع اند

و سربازان خورشيد

شمشيرهايشان را دائم تيز مي كنند

منطق اگر حكم نكند

شمشير و خون دوستي شان را دوباره ثابت خواهند كرد

...............................................................................................................................................

دلا ور ايزدي:

(خوابهاي كودكيم)

پري زاد قصه هاي دلتنگيم

ثانيه ها و دقيقه ها را

بعد از رفتنت

گم كرده ام!

ستاره ي خاموش آسمان ديدگانم

نيستي

باور كن

بعد از من/من/بعد از تو

نيستم!

روياي خوابهاي كودكيم

به اندازه ي بوسه بازيهاي قرارهايمان

دوستت دارم!

دليل بودنم!

دير آمدي و زود رفتي

آنقدر زود كه حول حولكي

گذشته ي خاكستري مان را با خود برد

به تداوم بودنمان در آخرين قرار

رويا هايم را

بار سيماني از آه وافسوس

به هم مي بافد!

..........................................................................................................................................

سميه قادر پور:

مرده هاي عمودي

عصرهاي پنجشنبه

با شاخه گلهايي خشك

بر سينه گورستان

زنده بودنشان را جشن مي گيرند

ومن خسته از قيام گلهاي اقاقي

اعتقادات خشكيده تن ام را

به روي مقبره ها مي كارم

........................................................................................................................................

در نشست اين هفته دو داستان از خانم فائزه خادم و آقاي مهرزاد مقدس نيز خوانده شد كه به زودي در اين وب خواهد آمد!

موفق باشيد!

نظر بدهيد!

شعري از خودم

فرزاانه ابراهيمي — Mon, 18 Feb 2008 09:14:00 GMT

(آسمان سربي )

آسمان سربي خيالم

بي خيال باريدن

وسلولهاي خاكستري و مبهم ذهنم

در انزواي خويش مرده اند

كفشهايم جفت نمي شوند/كفشهايم جفت نمي شوند

و پاهايم را ياراي گريختن همراهيشان

كجاست

آسماني كه مرا

با ترانه هاش كوك كند

وكوچه هاي ذهنم را

رقص نور،خيرات

اينجا

روي سنگ فرش هيچ خياباني

حبابها را مجال رقص

و پرده هاي چروكيده ي نگاهم را

مجال نگريستن نيست!

اينجا

شروع باران هاي شبانه ام

يه خاطر دلي كه

لنگر گاه خيال تو

وكشتي شكسته اي

كه هر چند وقت يك بار

پهلو ميگيرد

كنار ساحل سوخته ام

تا سر از انزواي خويش در آورد

آسمان سربي ام!

وليام فاكنر

فرزاانه ابراهيمي — Sat, 16 Feb 2008 09:43:00 GMT

ويليام فاکنر

برگردان: تقي‌زاده و صفريان

مقدمة مترجمين:
امسال هشت سال از مرگ ويليام فاکنر و سالي بيش از آن از خاموشي همينگ‌وي مي‌گذرد. اما انگار همين چند وقت پيش بود که همينگوي لولة تفنگ را زير چانه گذاشت و ماشه را کشيد و فاکنر از سکته قلبي سر از بيمارستان درآورد و ديگر به خانه برنگشت، چرا که هنوز نام همين دو نفر است که نمايندة ادب اصيل امروز امريکا است و پس از آن‌ها هنوز کسي نيامده است که به اندازة آن‌ها همه‌آشنا و جهان‌پذير باشد.
فاکنر تمام مدت 65 سال عمرش را (به استثناي سفرهاي گاه‌گاهي به هاليوود و يکي دو سه بار به خارج از آمريکا) در ايالت زادگاهش گذراند. و هميشه تقريباً تنها، منزوي و غمگين. هيچ‌گاه داعية اديب بودن نداشت. جايي گفته است:«من مردي اديب نيستم. فقط مواقعي که هوا براي زراعت مساعد نيست، چيز مي‌نويسم.»
تنها نويسندة برندة جايزه نوبل امريکايي بود که دعوت دولت را در جشن کاخ سفيد نپذيرفت و مؤدبانه گفت: «مسافت 1600 کيلومتر ، راه درازي است که آدم به‌خاطر خوردن يک ناهار رنج پيمودن آن‌را تحمل کند.» اما به‌خلاف آن‌چه گفته‌اند از مسافرت به خارج از امريکا و صحبت کردن با مردم کشورهاي ديگر لذت مي‌برد. در اين باره گفته است:
«هدف از اين مسافرت‌‌‌هاي فرهنگي اين است که به ملل ديگر نشان داده شود که هر مسافر امريکايي يکي از اعضاء کنگره يا رئيس شرکت جنرال موتورز نيست.»
فاکنر در مقابله با منتقدان سطحي، يا خاموش بود يا جواب‌هاي کوتاه طعنه‌آميز و نيش‌دار مي‌داد. در جواب کسي که پرسيده بود: «عده‌اي کتاب‌ها‌ي شما را دو يا سه بار خوانده‌اند و چيزي دستگيرشان نشده، چه بايد بکنند؟» جواب داده بود: «چهار بار بخوانند.» و يا در پاسخ منتقدي که به قسمت‌هايي از نوشته‌هاي او که از زبان آدمي خل‌وضع بيان مي‌شود، ايراد گرفته و گفته بود که قواعد دستوري در آن رعايت نشده و نقطه‌گذاري ندارد و نامفهوم است، صفحه‌اي پر از نقطه ماشين کرده بود و گفته بود: «هر جا که دلتان خواست از اين نقطه‌ها بچسبانيد.»
از فاکنر، سه چهار ماهي قبل از مرگش، پرسيده بودند:«از دنيا چه مي‌خواهي؟»
جواب داده بود: «مي‌خواهم مثل دوره‌‌اي از زندگي گذشته‌ام کت کهنة گرمي بپوشم که جيب‌هاي بزرگي داشته باشد و بتوانم جوراب‌هايم، کتابي از منتخبات آثار شکسپير و يک بطر ويسکي در آن‌ها بگذارم. مگر آدم بيش از اين چه مي‌خواهد؟ اما زمانه نمي‌گذارد. زمانه مي‌خواهد من تاجي از شهرت بر سرم بگذارم و چشم‌هايم را مدام به زرق و برق آن بدوزم. زمانه در قالب يک پزشک، مرا از خوردن ويسکي هم محروم کرده است. جوهر و شکوه بشري دارد مي‌ميرد. يايد فکري کرد.»
«قلمرو خدا» از کتاب «طرح‌هاي نيواورلئان» که از کارهاي اولية فاکنر است، برگردانده شده است.

داستان : قلمرو خدا

نويسنده ويليام فاكنر

ماشين به‌سر‌عت از خيابان «دکاتور» سرازير شد و به کوچه که پيچيد توقف کرد. دو مرد پياده شدند اما سومي سر جايش باقي ماند. چهرة مردي که در اتومبيل مانده بود، مات و گرفته بود و لب‌ها‌يش شل و افتاده و چشم‌هايش مثل گل‌گندم، روشن و آبي و کاملاً تهي از انديشه. در هيئتي بي‌شکل و ناساز نشسته بود، زنده‌‌اي بدون ذهن و جسمي بدون شعور، با اين‌همه در صورت تهي و وارفته‌اش، چشم‌هايي بود که با آبي هيجان‌آوري مي‌درخشيد و در يکي از دست‌هايش، گل نرگسي را محکم گرفته بود.
دو مردي که از ماشين پياده شده بودند به درون آن خم شدند و به‌سرعت به‌کار پرداختند و لحظه‌اي بعد که کمر راست کردند بسته‌اي کرباسي در آستانة در اتومبيل نشسته بود. دري در ديوار مقابل باز شد و براي يک لحظه صورتي خود نمود و پس رفت. يکي از مردها گفت: «يالا، حالا ديگه بايد جنسا رو ببريم بيرون. نه که بگين مي‌ترسم اما وقتي يه ديوونه هم‌راه آدم باشه، حمل جنس زياد خيريت نداره.»
مرد ديگه جواب داد: «راس مي‌گي، خوب همين‌جا خالي‌شون کنيم. بايد دو سفر ديگه هم بريم.»
مرد اول سري تکان داد و به کسي که بي‌خبر در اتومبيل قوز کرده بود اشاره کرد و پرسيد: «اينو که ديگه با خودت نمي‌آري، نه؟»
«چرا، آزارش که به کسي نمي‌رسه، گذشته از اون وجودش شايد خوش‌يمن‌ باشه.»
«نه براي من، منو که مي‌بيني، مدت درازيه تو اين کارام و تا حالا حتي يه دفعه هم گير نيفتاده‌م. دليلش هم اينه که يه حيوون اين‌جوري واسه خوش يمني هم‌رام نبوده.»
«مي‌دونم ازش خوشت نمي‌آد. تا حالا خيلي راجع بهش حرف زدي اما از دس من کاري برنمي‌آد. عادت داره هميشه يه گل تو دستش بگيره. ديشب که گلشو گم کرد نتونستم مث يه آدم عادي بذارمش پيش «جيک». امروزم که يه دونه گل براش پيدا کردم، صلاح نديدم بذارمش جايي. شايد مي‌تونست يه‌جا آروم بشينه تا من برگردم اما ترسيدم يه ناکس برسه و اذيتش کنه.»
مرد ديگر عصبي گفت: «يه آدم مادرفلان با معرفتي. جداً من نمي‌دونم وقتي اين‌همه جاهاي حسابي واسه نگه‌داري اين‌جور آدم‌ها، همه جا هست تو چرا هي اينو، اين در اون در دنبال خودت مي‌کشوني.»
« گوش کن، اين که مي‌بيني برادرمه، فهميدي؟ هر کاري دلم بخواد مي‌کنم و هر جايي دلم بخواد مي‌برمش. به هيچ‌کسم مربوط نيس. به نصيحت هيچ ناکس مادر فلاني هم احتياجي ندارم.»
«بسه ديگه، من که نمي‌گم ولش کن. من فقط، وقتي با اين‌جور آدما باشم خرافاتي مي‌شم و دلم شور مي‌زنه، همين.»
«خبه ديگه. حرفشو نزن. اگه نمي‌خواي با من کار کني رک بگو.»
«خب ديگه، از کوره در نرو.» و به در بسته نگاه کرد.
«امروز اين بچه‌ها چشونه؟ لامصبا کجان؟ ما که نمي‌تونيم همين‌جور اينجا معطل بشيم. خوبه راه بيفتيم. نظر تو چيه؟» داشت حرف مي‌زد که در دوباره باز شد و صدايي گفت: «يا‌لا بچه‌ها.»
مرد دوم ناگهان بازوي او را گرفت و با دلخوري لعنت فرستاد. دو کوچه آن‌طرف‌تر، سر پيچ، پاسباني پيدا شد، لحظه‌اي ايستاد و بعد آهسته به‌طرف آن‌ها پيش آمد.
«يه پاسبون داره مياد طرفمون، يالا بجنب. يکي از بچه‌ها رو صدا کن. تا کمکت کنه، منم سرگرمش مي‌کنم تا شما جنسارو خالي کنين.» گوينده با شتاب رفت و ديگري که دست‌پاچه به اطراف نگاه مي‌کرد، کيسه‌اي را که روي آستانة در ماشين بود برداشت و با عجله به در خانه برد و برگشت و دوباره خم شد تا کيسه ديگر را بردارد. پاسبان و هم‌کار ديگرش هم‌ديگر را ديده بودند و داشتند با هم حرف مي‌زدند.
روي صورت مرد، که داشت تلاش مي‌کرد بستة بزرگ را از کف اتومبيل بلند کند، قطره‌هاي عرق راه افتاده بود. بسته از جا تکان خورد اما دوباره سر جايش افتاد.
مرد، با همة نيرو و کوشش و فشار بدنه ماشين روي سينه‌اش که نفسش را بند آورده بود، بار ديگر بطرف پاسبان نگاه کرد و نفس‌زنان گفت: «چه شانسي، بخشکي شانس!» و دوباره بسته را گرفت. يک دستش را رها کرد و شانه مرد ديوانه را گرفت و آهسته گفت: «يالا پسر، بيا اين‌طرف و کمک کن. زود باش!»
ديوانه با تماس دست او يکه‌اي خورد و ناله‌اي کرد و مرد او را کمي به‌سوي خود کشيد، به‌طوري که چهرة تهي و گردن نوساني او پشت صندلي آويزان شد. مرد آشفته تکرار کرد: «يالا ديگه يالا، محض رضاي خدا اين‌جا رو بگير و بلند کن!»
آن چشم‌هاي آبي آسماني، بي‌مقصود و مات به اوخيره ماند و چند قطره آب از دهان خيسش روي پشت دست مرد افتاد. ديوانه گل نرگسش را نزديک صورتش برد.
مرد با صداي بلند گفت: «گوش کن پسر! مي‌خواي بيفتي زندون! محض رضاي خدا اينجا رو بگير.» ديوانه تنها با حالتي حاکي از يک انزواي پر‌هيبت نگاهش مي‌کرد و مرد اين بار بلند شد و ضربة سنگيني به گوشش نواخت. گل نرگس بين مشت او و صورت ديوانه، شکست و روي مچ دستش آويزان ماند. ديوانه فريادي کشيد خشن و مبهم، و برادرش که کنار افسر پليس ايستاده بود صدايش را شنيد و بسويش دويد.
خشم مرد، ديگر فرو نشسته بود و وقتي ضربة انتقام‌جويانه برادر بر او فرود آمد با يأسي تهي و منجمد خاموش ايستاد. برادر، رويش پريد و با صداي بلند ناسزا گفت و هر دو به پياده‌‌رو خيابان کشيده شدند. ديوانه ممتد فرياد مي‌کشيد و خيابان را از فريادي ناساز پر مي‌کرد.
مرد نفس‌زنان گفت: «برادر منو مي‌زني؟» و مرد ديگر که از يورش او گيج و مات مانده بود به دفاع برخاست تا پاسبان ميان آن‌ها پريد و با بي‌طرفي به هر دو بدو‌بي‌راهي گفت و با‌تومي پراند و وقتي هر دو از هم جدا شدند و نفس‌زنان و پريشان سر پا ايستادند گفت: «چه مرگتونه؟»
«اين ناکس برادرمو کتک مي‌زنه.»
پاسبان در ميان صداي کر کنندة ديوانه، پرخاش‌کنان گفت: «لابد يکي اذيتش کرده، تو رو خدا يه کار کنين صداش قطع شه.» پاسبان دومي جمعيت را شکافت و پيش آمد و گفت: «چه خبره معرکه گرفتين؟»
صداي ديوانه در نوسان موجي شگفت‌انگيز، اوج و پستي مي‌گرفت و پاسبان دومي که به آستانة در ماشين قدم مي‌گذاشت، شانه‌هاي ديوانه را گرفت و تکان داد وگفت: «يواش، چه خبره؟» و برادر که از تلاشي سخت خسته شده بود به پشت او خزيد. هر دو کنار اتومبيل زمين خوردند و پاسبان اولي، مرد ديگر را که در چنگ داشت رها کرد و به‌سوي آن‌ها آمد. مرد اولي مبهوت ايستاده بود و ياراي فرار نداشت. هر دو پاسبان با برادر در کش‌مکش بودند، او را زمين انداختند و لگد کوبش کردند تا از پا در آمد و آرام شد. دو خراش عميق، گونه‌هاي پاسبان دومي را شيار زده بود. با دستمال صورتش را پاک کرد و گفت: «عجب جونور درنده‌اي! امروز چي شده؟ حيووناي باغ‌وحش فرار کرده‌ن؟ » و بر فراز اندوه عظيم و با شکوه ديوانه داد زد: «بگين ببينم ، چي شده؟»
هم‌کارش با صداي بلند گفت: «درست نمي‌دونم، صداي داد و قال اون يکي رو تو ماشين شنيدم و اين‌جا که اومدم ديدم اين دو تا به‌هم پريدن. اين يکي مي‌گه که اون برادرشو کتک زده، تو چه فکر مي‌کني؟»
برادر سرش را بلند کرد و با خشمي دوباره زنده شده فرياد کشيد: «برادرمو کتک زده، بايد حقشو کف دستش بذارم» و کوشيد خود را به آن ديگري که پشت پاسبان قوز کرده بود برساند. پاسبان او را گرفت و گفت: «بسه ديگه، يالا،مي‌خواي دوباره حالتو جا بيارم؟ بسه ديگه يه کار کن صداي اون‌که تو ماشينه ببره.»
مرد براي اولين بار به برادرش نگاه کرد و گفت: «نگاه کنين، گل تو دستش شکسته، همينه که گريه ميکنه.»
پاسبان گفت: «گل؟ بگين ببينيم چه کلکي تو کاره، برادرت مگه مريضه يا مرده که گل مي‌خواد؟»
پاسبان ديگر گفت« نه، نه مرده‌س نه مريض به‌نظر مي‌آد. معلوم نيس چه خبره لابد کلکي تو کاره.» دوباره توي ماشين را نگاه کرد و چشمش که به کيسه‌ها افتاد فوراَ سر برگرداند و گفت: «آي، اون يکي ديگه کجاس، زود دستگيرش کن. اونا قاچاق بار کردن.» و به‌سوي مرد دوم که از جاي خود تکان نخورده بود پريد و گفت: «يالا، زندون!» هم‌کارش که داشت دوباره با برادر کشمکش مي‌کرد بر او مسلط شد و دستبندي به او زد و او را توي ماشين هل داد و به‌سوي مرد ديگر پريد.
برادر داشت داد مي‌زد:«من نمي‌خوام فرار کنم، من فقط مي‌خوام گلشو براش درس کنم، ولم کنين، بهتون مي‌گم ولم کنين.»
«اگه گلشو درست کني ديگه داد نمي‌کشه؟»
«نه ديگه، داد و فريادش واسه همينه.»
«پس محض رضاي خدا زودتر درسش کن.»
ديوانه هنوز گل نرگس شکسته را در دست داشت و تلخ مي‌گريست. برادر در حالي‌که پاسبان مچ دستش را گرفته بود، دوروبر را گشت و تکه چوب کوچکي پيدا کرد. يکي از تماشايي‌ها تکه نخي را که از دکاني در آن دوروبرها به‌دست آورده بود به او داد و برادر در برابر چشم‌هاي مشتاق و منتظر پاسبان و جمعيت ساقة گل را به تکة چوب بست و گل شکسته بار ديگر سر بلند کرد و آن اندوه بلند و پر هياهو ناگهان از روح ديوانه پرواز کرد. چشم‌هايش مثل دو تکه از آسمان بهاري بعد از ريزش باران شده بود و چهرة کودکانه‌اش از شادي به مهتاب مي‌مانست.
پاسبان‌ها جمعيت را متفرق کردند:«رد شين ديگه، نمايش امروز ديگه تموم شد، يالا رد شين.»
جمعيت، تک تک راه افتادند و ماشين که روي هر رکاب آن پاسباني ايستاده بود راه افتاد و از پيچ کوچه گذشت و از خيابان پايين رفت و از نظر ناپديد شد و چشم‌هاي آبي و وصف‌ناپذير ديوانه در وراي گل نرگسي که محکم ميان دستش گرفته بود، خوابي خوش مي‌ديد.

كورت كوزنبرگ

فرزاانه ابراهيمي — Sat, 09 Feb 2008 15:48:00 GMT

کورت کوزنبرگ

برگردان: سيدعلي کاشاني

    کورت کوزنبرگ، نويسنده‌ي سوئدي آلماني زبان، در سال 1904 در شهر گوته‌بورگ ديده به جهان گشود. در رشته‌ي هنر تحصيل کرد و سال‌ها در مطبوعات به عنوان منتقد هنري، به فعاليت پرداخت. اين نويسنده در کنار فعاليت‌هاي شغلي خود به نگارش داستان‌هاي کوتاه نيز پرداخت و آثاري خلق نمود که در نزد علاقمندان از محبوبيت ويژه‌اي برخوردارند. وي علاقه‌ي ويژه‌اي به سبک گروتسک ادبي داشته است.
    داستاني که مي‌خوانيد از جمله داستان‌هاي کوتاهي است که با استقبال و توجه ويژه‌ي خوانندگان مواجه شده است. اين داستان واکنش‌هاي متفاوتي در خواننده بر مي‌انگيزد. از يک سو به واسطه‌ي طنز آشکار اين اثر خنده بر لبان خواننده مي‌نشيند و از سوي ديگر خواننده به ماهيت تراژيک و غير طبيعي اين اختراع و مخترع آن با ترحم و حتي با وحشت مي‌نگرد. ممکن است خواننده‌اي اين دوگانگي و يا چندگانگي را به حساب آشفتگي ذهني نويسنده بگذارد، اما خواننده‌ي نکته‌سنج به جست و جوي مفهومي برمي‌خيزد که بيانگر اين گسيختگي ذهني باشد؛ و پر واضح است که در ميان مفاهيمي که کم وبيش رساننده‌ي اين احوال‌اند به «گروتسک» برمي‌خورد، که به اعتقاد منتقدان هنري توان خنده و آن چه که با خنده دمساز نيست را يک‌جا در خود به همراه دارد. در ضمن مي‌توان از ميان مشهورترين آثاري که به سبک و سياق گروتسک رقم خورده‌اند به «مسخ» فرانتس کافکا، «خانواده‌ي وات» ساموئل بکت و «يک پيشنهاد کوچک» جاناتان سويفت اشاره کرد.
    در آخر توجه خوانندگان نکته‌سنج را به تشابه خودآگاهانه عنوان داستان، که در واقع نام ماده‌اي است، که قهرمان داستان کشف مي‌کند، با نهيليست (پوچ‌گرا) جلب مي‌نمايم.
مترجم.

    مردي به نام روت ناگل چسب جديدي اختراع کرد که خوب و محکم به نظر مي‌رسيد و بوي گل خرزهره مي‌داد، از اين‌رو بسياري از خانم‌ها به خاطر رايحه‌ي خوشش از آن استفاده مي‌کردند. روت ناگل با اين استفاده‌ي نابه‌جا به شدت مبارزه مي‌کرد – او انتظار داشت اختراع‌اش در راه درست خود استفاده شود. اما در همين زمان مشکل جديدي بروز کرد، چون چسب جديد هيچ چيز را نمي‌چسباند، دست کم هيچ چيز شناخته شده‌اي را، کاغذ يا فلز، چوب يا چيني – هيچ کدام از اين‌ها نه به همجنس خود مي‌چسبيد و نه به غير همجنس خود. اگر به جسمي از اين ماده زده مي‌شد، زرق و برقي پيدا مي‌کرد، اما نمي‌چسبيد، و اين ناشي از ماهيت چسب بود. با اين وجود، اين ماده بسيار مورد استفاده قرار مي‌گرفت، نه به واسطه‌ي کاربردش، بلکه به خاطر بوي خوش خرزهره. روت ناگل احمق نبود. به خود گفت: چسبي که چيزي را نمي‌چسباند به هيچ دردي نمي‌خورد، پس بايد چيزي اختراع شود که با اين چسب بچسبد. البته شايد اگر او توليد اين ماده را متوقف مي‌ساخت يا استفاده‌ي غير صحيح آن را توسط خانم‌ها تحمل مي‌کرد، راحت‌تر بود، اما اين راه بي‌دردسر در عين حال تحقيرآميز هم بود. به اين سبب، روت ناگل سه سال از عمر خود را صرف اختراع ماده‌اي مي‌کرد که با اين چسب بچسبد، فقط با اين چسب.
    روت ناگل اين ماده را پس از تعمق بسيارنهيليت نام نهاد. نهيليت در طبيعت به صورت خالص يافت نمي‌شد، ماده‌اي هم کشف نشده بود که با آن شباهت داشته باشد، چرا که اين ماده به کمک فرايند بسيار پيچيده‌اي به روش مصنوعي توليد مي‌شد. نهيليت ويژگي‌هاي عجيبي داشت. بريده نمي‌شد، چکش‌خوار نبود، سوراخ نمي‌شد، جوش نمي‌خورد، پِرس و پرداخت هم نمي‌شد. چنان‌چه سعي مي‌کردي از اين قبيل اعمال بر رويش انجام دهي، ريز ريز، آب يا پودر مي‌شد. گاهي هم خود به خود منفجر مي‌شد. خلاصه بايد از هر نوع کار بر رويش صرف‌نظر مي‌شد.
    نهيليت براي عايقکاري مناسب نبود. گاهي در برابر جريان برق و گرما عايق بود، گاهي نه. به هرحال خيلي نامطمئن بود. در اين که نهيليت قابل اشتعال است يانه، حرف هست. چيزي که ثابت شده بود، اين بود که اين ماده سرخ مي‌شد و بوي نفرت‌انگيزي از آن به مشام مي‌رسيد. در برابر آب واکنش‌هاي متفاوتي نشان مي‌داد. روي‌هم رفته در برابر آب نفوذناپذير بود، البته پيش هم آمده بود که آب را خيلي سريع جذب کند و دوباره پس بدهد. اگر رطوبت مي‌ديد، بنابر موقعيت شُل يا سفت مي‌شد. اسيدها بر آن اثر نمي‌کرد، اما از طرفي اسيد‌ها را به شدت مي‌خورد.
    نهيليت به هيچ‌وجه به عنوان مصالح ساختماني قابل مصرف نبود. ملات را پس مي‌زد و اگر گچ و آهک به آن مي‌خورد، بلافاصله تجزيه مي‌شد. با چسب مذکور مي‌چسبيد، اما چه فايده که ناگهان خرد مي‌شد، گاهي دو قطعه نهيليت چنان به هم مي‌چسبيد که جدانشدني مي‌شدند. البته اين حالت هم دوام نمي‌آورد، چون هر لحظه امکان خرد شدن اين قطعه‌ي بزرگ‌تر وجود داشت. تازه اگر با سروصداي زياد متلاشي نمي‌شد! به همين سبب در استفاده‌ي آن در راهسازي هم خودداري مي‌شد. از مواد تجزيه شده نهيليت، به سختي چيزي قابل بازيافت بود، چراکه هيچ‌گونه انرژي در آن بازيافت نمي‌شد. به سبب تکرار، ثابت شده بود که اين ماده‌ي جديد از اتم تشکيل نشده بود، چون وزن مخصوص‌اش همواره در نوسان بود. نبايد فراموش کرد که نهيليت رنگ نفرت‌انگيزي نيز داشت، که چشم را آزار مي‌داد. رنگ آن قابل توصيف نيست، چون رنگ آن با هيچ رنگ ديگري قابل مقايسه نبود.
    همان‌طور که متوجه شديد، نهيليت در اصل ويژگي‌هاي مفيد کمي داشت، البته به کمک چسب جديد مي‌چسبيد؛ به همين منظور هم اختراع شده بود. روت ناگل مقدار زيادي از اين ماده توليد کرد و هرکس از اين چسب مي‌خريد، نهيليت نيز دريافت مي‌داشت. هرچند خطر انفجار کم نبود، اما بسياري از مردم مقدار زيادي از اين ماده انبار مي‌کردند، چون دوست داشتند از اين چسب استفاده کنند، چرا که اين چسب بوي خوش خرزهره مي‌داد.

برگرفته از مجلة چيستا شمارة ؟
حروف‌چين‌: متين امامي

داستاني از آلن رب گري يه

فرزاانه ابراهيمي — Thu, 07 Feb 2008 09:16:00 GMT

برگردان: نجف دريابندري

آلن رب گري‌يه، نويسنده وفيلم‌ساز فرانسوي و يکي از بنيان‌گذاران و نظريه‌پردازان جنبش ادبي" رمان نو"است. از رمان‌هاي مهم او مي‌توان "بيننده" و "درون هزار چم" و از فيلم‌هاي او " سال گذشته در مارينباد"(باالن رنه) و " قطار سراسري اروپا" را نام برد.
در داستان" کنار دريا" که در 1962 نوشته شده است تأثير صناعت فيلم کاملاً مشهود است: مانند يک دوربين فيلمبرداري گاه به سمت راست و گاه به سمت چپ برمي‌گردد، گاه از سه کودکي که موضوع اصلي او است جلو مي‌افتد و گاه پشت سر آن حرکت مي‌کند، ولي در هرحال هميشه مانند دوربين ساکت است و فقط منظر? روبه روي خود را ضبط مي‌کند. در اين داستان شايد بيش از ساير نمونه‌هاي"رمان نو" نويسند? خود را به ضبط واقعيت عيني محدود و منحصر کرده است.

سه بچه دارند کنار دريا راه مي‌روند. دست همديگر را گرفته‌اند و در کنار هم پيش مي‌روند. تقريباً هم قداند، شايد هم سن باشند: حدود دوازده. ولي بچه وسطي کمي‌از آن دوتاي ديگر کوچک‌تر است.
غير از اين بچه‌ها هيچ کس در کنار دريا نيست. ساحل نوار نسبتاً پهني است که نه سنگ‌هاي پراکنده‌اي در آن ديده مي‌شود و نه آبگيري، و ميان دريا و صخر? بلندي که بي راه به نظر مي‌رسد اندک شيبي دارد.
روز خيلي صافي است. خورشيد با نور شديد و عمودي ماس? زرد را روشن مي‌کند. هيچ ابري در آسمان نيست. هيچ بادي هم نمي‌آيد. آب کبود و آرام است و کمترين اثري از حرکت دريا در آن ديده نمي‌شود، با آن که ساحل تا افق باز است.
اما، در فواصل منظم، موجي که هميشه يک شکل است و از چند متر درو از ساحل پيدا مي‌شود، ناگهان بالا مي‌آيد و بعد فوراً فرو مي‌ريزد- هميشه در يک خط. به نظر آدم اين‌طور نمي‌آيد که آب دارد پيش مي‌آيد و بعد پس مي‌رود؛ برعکس، مثل اين است که تمام اين حرکت در يک جا اتفاق مي‌افتد. بالا آمدن آب اول فرو رفتگي مختصري در طرف ساحل به وجود مي‌آورد، و موج کمي‌پيش مي‌آيد و مثل ريگ غلتان غرغر مي‌کند؛ بعد مي‌ترکد و مثل شير روي شيب ساحل مي‌ريزد، ولي با اين حرکت فقط همان زميني را که از دست داده است باز به دست مي‌آورد. فقط گهگاهي کمي‌بالاتر مي‌آيد و لحظه‌اي چند انگشت بيشتر زمين را خيس مي‌کند.
باز همه چيز راکد مي‌شود؛ دريا صاف و کبود درست در همان جاي ساحل زرد تمام مي‌شود که در طول آن بچه‌ها در کنار هم دارند راه مي‌روند. بچه‌ها بوراند، تقريباً به رنگ همان ماسه: پوستشان کمي‌تيره‌تر، مويشان کمي‌روشن‌تر. هرسه يک جور لباس پوشيده‌اند؛ شلوار کوتاه و پيراهن، هر دو از پارچه نخي کلفت آبي رنگ رفته. در کنار هم دست همديگر را گرفته‌اند و دارند در خط مستقيم راه مي‌روند- موازي دريا و موازي صخره، تقريباً در فاصل? مساوي از هر دو، ولي کمي‌نزديک‌ترک به آب. خورشيد در اوج آسمان است و سايه‌اي جلوي پاي آن‌ها نمي‌اندازد.
جلو بچه‌ها، از صخره تا آب، ماس? دست نخورد? زرد و صاف خوابيده است. بچه‌ها با سرعت يکنواخت پيش مي‌روند، بدون کمترين انحراف، دست در دست. پشت سرشان روي ماس? نمناک سه خط جاي پاهاي برهنه بر جاي مي‌ماند، سه رديف جا پاي نسبتاً عميق و کامل، با فاصله‌هاي مساوي.بچه‌ها دارند به جلو نگاه مي‌کنند؛ نه به صخر? سمت چپ‌شان نگاه مي‌کنند نه به درياي سمت راست‌شان، که موج‌هاي کوچکش مرتباً آن‌طرف فرو مي‌ريزند. بچه‌ها هيچ برنمي‌گردند به راهي که طي کرده‌اند نگاهي بيندازند. با قدم‌هاي منظم و سريع راه‌شان را ادامه مي‌دهند.
جلو بچه‌ها يک دسته مرغ دريايي دارند روي ساحل درست لب آب راه مي‌روند. اما چون مرغ‌ها خيلي آهسته‌تر مي‌روند بچه‌ها به آن‌ها مي‌رسند. دريا مرتباً جا پاي ستاره مانند مرغ‌ها را پاک مي‌کند، ولي جا پاي بچه ها روي ماس? نمناک به وضوح باقي مي‌ماند و سه رديف فرورفتگي‌ها درازتر مي‌شود. عمق اين فرورفتگي‌ها ثابت است: کمتر از يک بند انگشت. ريخت آن‌ها هم خراب نمي‌شود، نه به ريزش لبه‌ها و نه با فرو رفتن زياد شست يا پاشن? پا: انگار اين جا پاها را با يک دستگاه مکانيکي روي لاي? سطحي زمين متحرک در بياورند.
سه خط پشت سر بچه‌ها همين‌جور درازتر مي‌شوند، به نظر مي‌آيد که جمع‌تر و آهسته‌تر هم مي‌شوند و به صورت يک خط در مي‌آيد، که در تمام طول خود ساحل را به دو نوار تقسيم مي‌کند و آن سرش به يک حرکت ريز مکانيکي ختم مي‌شود، که بالا و پايين رفتن شش تا پاي برهنه است، انگار دارند در جا مي‌زنند.
اما همين‌جور که پاهاي برهنه دورتر مي‌روند به مرغ‌ها نزديک‌تر مي‌شوند. پاها نه تنها تند تر پيش مي‌روند، بلکه فاصل? نسبي ميان دو دسته هم به سرعت بيشتري کم مي‌شود- در مقايسه با مسافتي که طي کرده‌اند، چيزي نمي‌گذرد که فقط چند قدم از هم فاصله دارند...
اما وقتي که سرانجام به نظر مي‌رسد که بچه‌ها به مرغ رسيده‌اند، مرغ‌ها ناگهان بال مي‌زنند و پرواز مي‌کنند، اول يکي، بعد دوتا، بعد ده‌تا... و هم? مرغ‌هاي سفيد و خاکستري دسته روي دريا چرخي مي‌زنند و باز پايين مي‌آيند و روي ماسه راه مي‌روند؛ باز در همان جهت، درست لب آب، حدود صد متر جلوتر. از اين فاصله حرکت آب ديده نمي‌شود، مگر هر ده ثانيه يک بار که آب در لحظ? ريزش کف زير نور خورشيد رنگ عوض مي‌کند. سه بچ? بور بدون توجه به خط‌هايي که به اين دقت در ماس? دست نخورده بر جاي مي‌گذارند، و بدون توجه به موج‌هاي کوچک دست راست‌شان و مرغ‌ها، که جلو آن‌ها گاهي پرواز مي‌کنند و گاهي راه مي‌روند، دست همديگر را گرفته‌اند و قدم‌هاي منظم و سريع پيش مي‌روند.
صورت‌هاي آفتاب سوخته‌شان، که از موهايشان تيره‌تر است، به هم شبيه است. حالت صورت‌ها يکي است: جدي، متفکر، شايد کمي‌نگران. اسباب صورتشان عين هم است، اگرچه پيدا است که دو تا از بچه‌ها پسراند و يکي دختر. موي دختر فقط کمي‌بلندتر است و کمي‌بيشتر موج دارد، و دست و پايش فقط کمي‌بلندتر است. ولي لباس‌شان يکي است شلوار کوتاه و پيراهن، هردو ازپارچ? نخي کلفت، آبي رنگ رفته.
دختر دو طرف راست، سمت دريا. طرف چپ دختر پسري راه مي‌رود که از آن پسر ديگري کمي‌کوتاه‌تر است. آن پسر ديگرکه سمت صخره است هم قد دختر است. جلو آن‌ها تا چشم کار مي‌کند ماس? صاف و زرد خوابيده است. سمت چپ آن‌ها ديوار قهوه‌اي رنگ، که راهي در آن پيدا نيست، تقريباً عمود ايستاده است. سمت راست آن‌ها سطح درياي بي حرکت و کبود به حاشي? موج کوچکي ختم مي‌شود که فوراً مي‌شکند و با کف سفيد مي‌گريزد. آن وقت، ده ثانيه بعد، آب باز ورم مي‌کند و همان فرورفتگي را در سمت ساحل به وجود مي‌آورد و مثل ريگ غلتان غرغر مي‌کند. موجک مي‌شکند؛ کف شيري باز از شيب ساحل بالا مي‌رود و چند انگشتي زمين از دست رفته را باز به دست مي‌آورد. در سکوت بعد از آن صداي ضربه‌هاي ناقوس دوردستي در هواي آرام پخش مي‌شود.
پسر کوچک‌تر، آن که در وسط است، مي‌گويد«صداي زنگ است.» اما صداي مکيده شدن ريگ‌ در دهان دريا صداي خيلي ضعيف زنگ را مي‌پوشاند. و بچه‌ها بايد تا پايان دور صبر کنند تا چند ضرب? آخر زنگ را که از راه دور مي‌آيد بشنوند. پسر بزرگ‌تر مي‌گويد« زنگ اول است».
موجک در سمت راست آن‌ها مي‌شکند. بعد دوباره سکوت مي‌شود، بچه‌ه ديگر چيزي نمي‌شنوند. سه بچ? بور هنوز با همان آهنگ منظم دست در دست هم دارند راه مي‌روند. جلو آن‌ها ناگهان در دست? مرغ‌ها، که فقط چند قدمي‌از بچه‌ها فاصله دارند، ولوله مي‌افتد: بال مي‌زنند و پرواز مي‌کنند. همان چرخ را روي آب مي‌زنند و بعد پايين مي‌آيند و باز درست لب آب، حدود صد متر جلوتر، در همان جهت روي ماسه راه مي‌افتند.
پسر کوچک‌تر ادامه مي‌دهد« شايد هم زنگ اول نبود، اگر آن يکي قبلي را نشنيده باشيم...» پسر کنار او جواب مي‌دهد« بايد مي‌شنيديم.» اما اين گفتگو آهنگ آن‌ها را تغيير نداده است؛ همان‌جا پاها پشت سرشان زير شش تا پاي برهنه دارند پيدا مي‌شوند. دختر مي‌گويد« قبلاً اين‌قدر نزديک نبوديم.» پس از لحظه‌اي پسر بزرگتر، که در سمت صخره است، مي‌گويد:« هنوز خيلي راه داريم.»
و بعد هرسه در سکوت راه‌شان را ادامه مي‌دهند. ساکت مي‌مانند تا اين‌که باز صداي ناقوس، همان‌جور نامشخص، در هواي آرام پخش مي‌شود. پسر بزرگ‌تر مي‌گويد« صداي زنگ است.» ديگران جواب نمي‌دهند.
مرغ‌ها، که چيزي نمانده بود بچه‌ها به آن‌ها برسند، بال مي‌زنند و پرواز مي‌کنند، اول يکي، بعد دوتا، بعد ده‌تا... بعد تمام دسته باز روي زمين است و دارد حدود صد متر جلوتر از بچه‌ها در طول ساحل راه مي‌رود.
دريا مرتباً جا پاهاي ستاره شکل مرغ‌ها را پاک مي‌کند. اما بچه‌ها که دارند دست در دست کنار هم نزديک‌تر به صخره راه مي‌روند جا پاهاي عميق‌شان را بر جاي مي‌گذراند، و سه خط جا پاها در ساحل بسيار دراز به موازات آب ادامه پيدا مي‌کند. سمت راست دريا، سمت درياي مسطح و بي حرکت، همان موج کوچک هميشه در همان‌جا مي‌شکند.

نقل از آدينه 60
حروف‌چين: مينا محمدي

داستاني از نشست

فرزاانه ابراهيمي — Wed, 23 Jan 2008 00:48:00 GMT

داستاني ازسميه قادرپور. 26/10/86

"به نام خدا" "ساعت ها و ترمينال"

از ميان صداهاي هميشگي با عجله به طرف صف هميشه ايستاده ما آمد . تا حالا نديده بودم اش . باراني بلندي پوشيده بود. دانه هاي برف ريز ريز در يقه باراني اش خودکشي مي کردند و در مراسم سوگواري آنها تمام لباسها گريه مي کردند. زير چتر آهني من پناه گرفت . دستهايش را بهم ماليد و به دهانش نزديک کرد . نفس گرمي کشيد. سرش را به چپ و راست چرخاند. درست مثل گربه ي خيسي که شبهاي باراني خودش را به من مي ماليد . ازسردي برف چندش ام شد . دستکش دست راستش را با دندانهايش بيرون کشيد. گوشي تلفن ام را برداشت. و من با صداي بوقي ممتد به او سلام دادم . آرام دکمه هاي شماره گيرم را فشرد مثل آدم آهني داستان " جادوگر شهر از " ، نياز به روغن کاري داشت.صداي تيک و تاک ساعتش مثل سگي وحشي پارس مي کرد . بخار هاي آب همانند ارواح مردگان از دهن اش به سوي آسمان مي رفتند. معلوم نبود چند قرن توي اجساد متعفن شان حبس بوده اند. بويش داشت من را خفه مي کرد. نبض قلبم شروع به زدن کرد.

"معلومه کجايي؟ دو ساعته اينجا توي سرما دارم سقط مي شم . هرچه اون موبايل لعنتي تو رو مي گيرم يا مشغول مي زنه يا هم در دسترس نمي باشي"

" اول سلام . بعد هم اتوبوس توي برف گير کرده . دارن جاده رو پارو مي کنن. کجايي عزيز؟"

"مي خواستي کجا باشم ! سر قبرم. که اونم تو و بقيه دخترا توش دارين مي... "

" مگه قرار نشد ديگه از اين حرفا نزني!"

"ببخشيد شازده خانوم که نمي تونم وقت عصبانيت شاعرانه برات بلغور کنم. حالا کي اون صاب مرده راه مي افته؟"

" چيزي ديگه نمونده تا يک ساعت ديگه مي رسيم . تا اون موقع يه جوري خودتو سر گرم کن."

" چشم . تا اون موقع هم من نمايشنامه زيباي خفته رو بازي مي کنم. يا ... اصلا مي خواي براي مسافرا تکنو برم ؟ چطوره؟"

" زياد سخت نگير. خيلي زود مي آم و ما همديگه رو مي بينيم . من که از همين حالا دارم لحظه شماري مي کنم."

" مي بينمت . ديگه دير نکن."

با گوشي شترق زد توي گوشم. لنگه ديگر دستکش را هم بيرون آورد و هر دو را مچاله کرد توي جيب اش .موش دستهايش از ترس گربه اي نامرئي به سوراخ جيبهايش پناه برد. شروع به دويدن کرد.

از ميان صداهاي هميشگي با عجله به طرف صف هميشه نشسته ما آمد. سالن شلوغ تر از هميشه بود. افکار ها و صدا ها با هم کشتي مي گرفتند و سکوت بي ثمر صوت پايان را مي زد. بلندگو ها نام شهرها و ساعت حرکت اتوبوس ها را جار مي زدند. و مردم مثل گله هاي بي چوپان به اين طرف و آن طرف مي رفتند. هر از چند بار سگ راننده مي آمد و چندتا از آنها را به چراگاهاشان مي برد.

خودش را توي آغوش منتظر من غرق کرد. گلوله هاي بازيگوش برف خود را از سرسره موهاي بي جانش مي سراندند و آرام روي دستهاي من از شور و شوق آب مي شدند. سپس يواشکي از ميان شيارهاي کمر و شکمم به بطن سراميک سرک مي کشيدند.

به ساعت مچي اش نگاهي کرد و با خود گفت:

" هيچوقت نتونستم اين لجباي دقيقه ها رو درک کنم يا اينکه منطق درستي براشون پيدا کنم . درست وقتي مي خواي يه تکوني به خودشون بدن لامذهبا خودشونو مي زنن به موش مردگي . هر وقت هم که مي خواي دندون رو جيگر بذارن مثل گلوله در مي رن. حالا هم که مي خوام يه تکوني به خودشون بدن تا من شر اين دختره کنه رو از سرم وا کنم،موس موس مي کنن. شايد بهتر بود اصلا نمي اومدم. اما نه، بايد هر تور شده اين اجوزه ميترا صفت رو، که خودشو برام تيکه پاره مي کرد مي ديدم و بعدشم يه اشکالي ازش مي گرفتم. چه مي دونم ،مي گفتم دماغت گنده اس، مي گفتم دستات درازه،خلاصه يه کاريش مي کردم. من که دروغاي گنده تر از اينشو گفته بودم. ولي مثل اينکه اين ثانيه ها مي خوان يه چيزي رو توي دادگاه مسخره شون محکوم کنن."

تلوزيون بزرگ بالاي سالن با صداي نا مفهومش داشت وز وز مي کرد. چشم هايش را به تلوزيون تسليم کرد. پسر سر به زير، به ماهي هاي توي حوض نگاهي کرد. دختر روي لبه حوض نشسته بود. پسر خم شد و دست راستش را به درون آب حوض برد. دايره هايي بي انتها صورت دختر را شستند و خاطره نگاه اش را با خود به اعماق آبها بردند.دختر منتظر بود تا چيزي بشنود. پسر مانند لال ها روي حوض خم شده بود و مثل تنديس هاي قيصران رومي، با همان ژست جاه طلبانه و احمقانه اش، دستش را در آب حوض فرو کرده و قصد خفه کردن ماهي ها را داشت. آهنگ ملايم و خفه کننده اي ،سکون آنها را تاييد مي کرد.

با عصبانيت گفت:خب بنال ، بي پدر!

پسر رو به دختر کرد و لبخندي بي سرو ته بر لب گذاشت. دختر هم که همه چيز را پيشگويي مي کرد ، با لبخندانه اي مزخرف جوابش را داد.

با نفرت گفت: کره خراي احمق! اين ديگه چه جور خواستگاري کردنه؟! اگه راست مي گين وقت توي رختخواب تمرگيدين اينجوري مثل مجسمه بهم زل بزنيد.

به ياد دوست دخترش افتاد. خودش را کنار حوض ديد و يک دختر که خود را در ملحفه اي مخفي کرده بود. هيچ تصويري از او در آرشيو ذهنش نداشت . دو چشم خالي و يک خط دماغ روي ملحفه کشيد . سپس يک دهن . لب را بيشتر از همه دوست داشت. ترجيح مي داد زني داشته باشد که به جاي دماغ و چشم ، لب داشته باشد.

"سلام خانم. حاضري با من ازدواج کني؟ روزا من تحملت مي کنم و شبا هم تو.چي مي گي؟"

دهان نقاشي شده جر برداشت و دختري لخت و بدون سر از آن بيرون آمد.

نگاهي به ساعت مچي کرد. هنوز چهل و پنج دايره شصت ثانيه اي باقي بود. توي اين چهل و پنج دايره چقدر مي شد مي شد گيج زد؟ از هندسه متنفر بود.

از توي آغوشم سريد و من هنوز جاي گرم بدنش را به دور تن برهنه ام پيچيده بودم. سيگاري خيس را از جيب باراني بيرون آورد . ميان دو انگشت اشاره و مياني گرفت و به لبهايش قلاب کرد. فندک را از جيب شلوارش بيرون آورد و سيگار را بر روي لب آتش کرد. آتشي در مزرعه بي حاصل چهره اش افتاد. سيگار بد مي سوخت . مثل مرده اي که جان به ازرائيل نمي داد.

مردي باراني پوش با عصبانيت به من نزديک شد. سيگار نيمه خورده اش را روي سر سوراخ سوراخم له کرد. کوچکي گرم شدم. لگدي به تن استوانه اي و سنگين ام زد . با لبخند گشاد روي پوست شکمم، متنفرانه بدرقه اش کردم.با احساس نفرتي که دکمه شده بود روي پيشاني اش در ميان منتظرا ن به راه افتاد. از اين سالن به آن سالن.

رو به روي دکه کتابفروشي ايستاد. يکي از کتابها را برداشت و با کفه دستش آنرا وزن کرد. قيمت پشت جلد را با تعجب نگاه کرد . غرلند کنان گفت:

"چه آدماي احمقي پيدا مي شن ! پول مي دن و يه مشت چرنديات يه آدم خل مشنگ رو مي زنن زير بغل و اسم خودشونو هم مي ذارن روشن فکر. يه مشت پول قلمبه از صدقه سري سقط شدن پدر و پدرجدشون بهشون رسيده نمي دونن چه جوري حيف و ميلش کنن.چندتو بدبخت هم مث من و بدبختر از من، مي شيم توله سگاي يه باباي مفنگي که براي يه لقمه نون جلوي هر کس و ناکسي بايد دم بتکونيم . و با اين تراژدي به خواب بريم که چرا پولدارا پولدارتر و فقيرا فقيرتر مي شن.اون وقت اين آدماي روشن فکر شکم گنده به نمايندگي از ما شکم گنده تر مي کنن و جايزه فلان جشنواره رو مي گيرن. تنها چيزي هم که به ما مي رسه يه مشت همدلي و دلسوزي طلبکارانه است که يک شب هم شکممون رو سير نمي کنه. اي توي... بي پدر مادرتون"

دلش مي خواست يک نفر به حرفهايش گوش مي داد . فقط يک نفر . شايد يک نفر که سراپا سفيد پوش بود و قرار بود تا چند دقيقه ديگر متولد شود.کتاب را سر جايش پرت کرد.

نسشت . بلند شد . آمد ، رفت، آمد ، بلند شد ،نشست...هر چه به لحظه ديدار نزديکتر مي شد احساس مي کرد به زمان بيشري نياز دارد.آمادگي رويارويي با دختري که آنهمه دروغ تحويلش داده بود را نداشت. اگر او را مي ديد بي برو بر گشت از عذاب وجدان دماغش آنقدر دراز مي شد که ديگر هيچوت نمي توانست لبهاي او را ببوسد .

بايد تا دير نشده بود فرار مي کرد. پاهايش با کف سالن يکي شده بود . هنوز که روز حساب نشده بود که پاهايش به او خيانت مي کردند و عليه او منتظر شهادت بودند. با آن صفحه هاي بزرگ، زياد نمي توانست دور شود. انگشتان توي جيبش را امتحان کرد. نه، آنها هنوز مثل شواليه هايي وفادار آنجا آماده خدمت بودند.دست چپش را از توي جيبش بيرون آورد و با ساعت مچي چشم در چشم شد. ساعت به ناگاه حلقه اي شد که مدام تنگتر و تنگتر مي شد . صداي تيک وتاک خفه کننده اي خرخره رگهايش را مي جويد. دستش کبود شد. خون زير ناخن هايش خشکيد . پوست دستش ترک برداشت. و گوشت قرمز از روي استخوانهايش کم حجم و کم حجم ترشد. انگشت کوچک و انگشت انگشتري، با تيک و تاکي شکافتند و افتادند کف سالن.سه انگشت ديگر شروع به چرخيدن کردنن. تيک تاک . تيک تاک.

مسافري بي احتياط پا گذاشت روي انگشتان کف سالن و به او تنه زد ."ببخشيد آقا"

پاهايش از جا کنده شد. با عجله دستش را به درون باراني برد . به طرف دستشويي مردانه دويد. رو به رو آينه خود را وارسي کرد. صورتش سر جايش بود . جرات نداشت دست چپش را از زير باراني بيرون بياورد. احساس گناه کرد همانند زني که فرزندي نامشروع را در شکم برآمده اش پنهان مي کند. با دست راستش آب سردي به صورت رنگ پريده اش زد. سيلي بر مزرعه سوخته چهره اش افتاد. تمام بدنش لرزيد. دستش را تا آرنج توي جيبش تا زد .و هراسان خود را به حياط بزرگ ترمينال رساند.

اتوبوسي کنار سکوي 0 - 0 از نفس افتاد. و مسافران همانند تخم هاي ماهي که از کيسه مادر به درون آب مي ريزند، به درون هواي چاييده ترمينال سرازير شدند. نمي شد باور کرد اينها همان انسانهاي کسل و بي حال چند لحظه قبل هستند که به کنده هاي بريده درخت مي مانستند که سالها به روي هم انبار شده اند.

قلبش ناجور مي زد. احساس دانشجويي را داشت که تازه وقت امتحان فهميده بود که کتابش را اشتباهي خوانده است. يا مانند بازيگري که پيش از فيلم برداري از او خواسته باشند يک ديالوگ هزار صفحه اي را از بر کند. بايد تمرين مي کرد که چگونه به او بگويد که دوستش دارد . او تنها کسي بود که مي توانست در کنارش براي هميشه با يک دست و يک ساعت خوشبخت باشد .

قرار بود چندتا آدم از آن جعبه مستطيلي قي شوند؟ نکند مسافرها از در جلو پياده شده و دوباره از در عقب بر مي گشتند و يک چرخه بي سر وته درست مي کردند؟! برف ها از شدت حرارت متصاعد شده از بدنش آب مي شدند و مثل باران بر او فرو مي ريختند.

دختري سفيد پوش از پله هاي اتوبوس پياده شد . شاخه رز قرمزي در دست چپش بود. . چترش را باز کرد و به دور و اطرافش چشم پاشي کرد.

ايستاد تا مطمئن شود که خودش است . صداي او را به روي چهره اش نصب کرد.بله خود خودش بود. پشت سر دختر پسر جواني پياده شد و با لحني مودبانه گفت:" شما منتظر کسي هستيد؟"

دختر نگاهي به دست چپ جوان که در جيب پالتو پوستش بود کرد و لبخندانه اي تحويلش داد.

لرزه اي در مزرعه سوخته و سيل زده چهره اش افتاد و با تيک و تاکي دو نيمه شد. و او در چشم هاي تا به تايش دختر سفيدانه اي ديد که خود را در ملحفه هاي برف ناپديد کرد.