سلام ببخشيد که دير به دير گزارش نشست را مينويسم!

روز پنج شنبه تاريخ:20/10/86

نشست ادبي با حضور:

خانمها:نجيمه فاضلي، سميه قادر پور،شبنم خادم،فائزه خادم،سمانه ايزدي،فرزانه ابراهيمي

آقايان:دلاور ايزدي،کمال الدين قلي پور،نظام الدين مقدسي

برگزار شد

شعرهايي در اين نشست خوانده شد از:آقاي دلاور ايزدي و کمال الدين قلي پوروخانم شبنم خادم سميه قادر پور و فرزانه ابراهيمي

که چند شعر را در زير مي اورم بچه هاي نشست نظرات خودشان را دادند شما هم نظر بدهيد

..................................................................................................................................................................................

شعري از خانم شبنم خادم

وحشت همانند عنکبوتي بر ديوار ذهنم تار مي بندد

جغدهاي پير مدام در گوشم نغمه ي خموشي سر مي دهند

اين چيست که با تلنگري کوچک ذهن مرا به تاريکي بر مي گرداند

تمام رخ من،نيم رخ مي شود وديگر رو شنايي را نمي بينم

آه مجروح و مضرور از اينگونه بودن

،گونه اي که نه شادي تحملت خواهد کرد نه زندگي

........................................................

شعري از خانم قادر پور

من آن اتاقي هستم که پنجره اش

هيچگاه دست کودکي را نفشرده

واز تعفن درونم

هيچ موشي

براي تشريح اجساد پوسيده ام نمي ايد

اتاقي ايستاده در انتظار

اتاقي نشسته در گرد و غبار فراموش شده خاطرات زمين

هرگز ،باد رسوا

کسالت پرده هاي آويخته از چشمانم را

مغشوش هوسهاي بي اصالتش نمي کند

من جنين نارس دستهاي مسلول بنايي هستم

در شبي آميخته با هجوم عشقي ناروا

تنها خاطره منجمد آجرهايم

عبور گامهاي بي تفاوت نگاه تو

وشکافي در ديوارهايم

من يک اتاق تنها هستم

من تنها يک دشکاف هستم!

....................................................................

شعري از آقاي کمال الدين قلي پور

آنگاه که مرگ بر سينه ام بوسه مي زد

من تنهاترين بدبختي بودم که بدبختها به حالم غبطه مي خوردند

اما انگار مرگ هم توان نفوذ به سينه چرکينم را نداشت

انگار خوني نداشتم که عزرائيل بمکد

روحي نداشتم که از تنم بيرون بکشد

انگار هيجده سال بود مرده ، زنده بودم

اما حالا هيجده سال بعد از مردنم

عينکي هاي لباس سفيد مي گويند:

ده سال ديگر مرده زنده خواهد بود

اما من از همين حالا از ده سال پيش تر

اندام ضعيفم را زير تيغ جراحي مي بينم

وگوش هايم  صداي بوقي بدون انقطاع مي شنوند

................................................................

آقاي ايزدي هم ترا نه اي سروده بودند که حتما بعد خواهم نوشت و شعر خودم هم که قابل نوشتن نبود!

جلسه ساعت 18 به پايان رسد

همگي موفق باشيد!

(پروين)

بالا ميروم از آسمان

وخوشه هايي مي چينم از آن

                                  پروين

پروين

دلم براي خوشه هاي گيسوانت  

که طناب دار مرا بافته اند

                             تنگ

و تو که خيال ميکني

آسمان نگاهت به من

نه به همه جز من تعلق دارد!

بالا ميروم

بالاتر از آسمان نگاهت

مصلوبم ميکند

تا آسمان

از آبي چشمانت بيا موزد

پروين ترين خوشه ي آسمان

زميني گيسوان طلايي توست

هر چند با آن

طناب دار مرا بافته اي!

روز پنج شنبه در تاريخ 13/12/86 نشست ادبي داشتيم  و آقاي مهرزاد مقدس در مورد داستان کوتاه صحبت کردند قرار شد که متن صحبتهايشان را بفرستند که بگذاريم روي وب که اين کار را نکردند پس داستاني که برايمان فرستادند را مي گذاريم !

.........................................................................................................................................

مزه

مرد پير از کوه پايين آمد . و به سمت باجه تلفن رفت . گوشي را برداشت و شماره اي گرفت . زني از پشت گوشي گفت شماره مورد نظر شما در شبکه موجود نمي باشد . مرد پير گوشي را گذاشت . مردد تلفن را مجدد برداشت . شماره اي متفاوت گرفت . باز همان زن باز همان حرف . مرد کله اش را به کابين کوبيد . يک بار ، دو بار ، سه بار . بعد دست برداشت . رفت به سمت جاده . سنگ بزرگي برداشت و انداختش وسط راه . و رفت کناري کمين کرد . يک ساعت ، دو ساعت ، سه ساعت . و چون ماشيني از جاده عبور نکرد رفت و سنگ را برداشت و در جاي هميشگي اش قرار داد. نگاهي به اطراف کرد . روباه پدر سوخته نبود . بعد از آخرين سنگي که به سرش کوبيده بود روباه ديگر تکاني نداشت که بخورد . پس براي اين قسمت تفي حواله سنگي کرد که مثلا جاي روباه بود . کار ديگري آيا مانده است ؟ اين را بلند از خودش پرسيد . از جيبش کاغذ را در آورد و مدادي از پس گوشش برخواست . و براي سي و شش هزار و پانصدمين بار ليست را چک کرد . تلفن را زديم با خودش گفت مرد . سنگ را هم ميان جاده گذاشتيم و روباه هم که ديگر نيست . ها نزديک بود يادم برود بايد بروم روي درخت انجير و از هر چي لانه گنجشک هست را با کناري اش عوض کنم . ولي اين فصل سال که ديگر گنجشکي نيست اينجا ؟ امشب بايد جايگزيني براي اين مرحله پيدا کنم اگر نه تفريحمان به هم مي خورد . البته نيک مي دانست که مثل تمام سي و شش هزار و پانصد بار قبل امشب اين کار را نخواهد کرد . باز ليستش را بيرون آورد و چک کرد ها گنج . ديگر نمي شود به اين فکر اعتماد کرد خوب است اين چک ليست را نوشتم نه ؟ و دويد به سمتي که سنگ نشانه گنج آنجا بود . زير سنگ را کاويد گنج پيدايش شد وسوسه شد که گنج را با خودش ببرد اما خوب که فکر کرد پس فردا چي ؟  گنج فردا از کجا بيايد ؟ پس گنج را سر جايش نهاد و خاک را رويش ريخت . بلند شد و ساعتش را نگاه کرد . رکوردش سه ثانيه بهتر از ديروز بود .  حالا ديگر تفريحش تکميل تکميل شده بود . به سمت کوه رفت . و همينطور که بالا مي رفت فکر کرد بهتر نبود باجه تلفن و جاده همان بالاي کوه بودند ؟ بعد اما اضافه کرد نه آنجور ديگر مزه نداشت که .

مهرزاد سر از روي کاغذ برداشت و با خود فکر کرد آيا نگاه را مي شود با اين قانع کرد که جزييات آنچنان هم مهم نيست ؟ بعد يادش آمد که بعله پگاه درست است نه نگاه . و زير لب گفت ديگر به اين حافظه نمي شود اعتماد کرد

نشست ادبي

موضوع: خوانش داستان  توسط  دوستان و بحث در مورد  داستانهاي انان

تاريخ برگزاري :29/9/ 86

اعضاء شرکت کننده:

آقايان:نظام الدين مقدسي،مهرزاد مقدس،کمال الدين قلي پور،دلاور ايزدي

خانمها:فرزانه ابراهيمي،فائزه خادم،سمانه ايزدي (دنيا)،فرزانه جمالي،فريبا شهرياري

ساعت شروع:4

جلسه با خواندن داستان توسط خانم ايزدي واقايان مقدسي ،مقدس وهمچنين داستان ماهي قرمز باروسري مشکي اقاي محمد قادرپور شروع شد:

تنوع اثر آقاي مقدسي،ماهي قرمز با روسري مشکي اثر آقاي قادر پور،عصر جديد اثر آقاي مقدس،چهار راه اثر سمانه ايزدي

بعد يکي يکي اعضا در مورد داستانها نظرهاي خود را دادند

صحبتهاي اعضاء:

در داستان اقاي قادر پور بهتر بود که اسم داستان حذف شود(خانم شهرياري)،

داستان آقاي قادر پور تمام خصوصيات يک داستان مني مال را دارا مي باشد(سمانه ايزدي)

آيا منظور آقاي قادرپور به جهت ساز مخالف يعني رفتن يه جشني که در آنجا برگذار بود و فراموشي غمها؟(مهرزاد مقدس )

اسم داستان آقاي قادر پور  داستان را لو ميدهد(آقاي مقدسي)

نويسنده خداي اثر خويش است!(فريبا شهرياري)

داستان آقاي قادر پور يک داستان بلند ويک تراژدي عاشقانه بود که در يک داستان مني مال به خوبي جاگرفته بود(فرزا نه ابراهيمي)

داستان خانم ايزدي يک خلاصه نويسي و خود سانسوري بود(آقاي مقدسي)

بحث درمورد فلسفه هيچ انگاري نيچه(آقاي مقدسي)

فرويد:شعر از پس زمينه آدم مي ايد (فريبا شهرياري)

شعر جزء لاينفک فلسفه است(کمال الدين قلي پور)

ساعت اتمام نشست:18